weggevlucht

bruin verdriet op een houten bank
eigenwaarde in een plastic zak

ik vraag me af
verlangen zij naar het land waar hun moeder baarde

hemeldruppels huilen in hun plaats

de moeder rooit het koren
in hun droom
verkennen zij de velden

alles wordt beter

geen toekomst kan je hebben
maar beter in de schoot van de vrucht

Koopkracht ?!

Twintigduizend waren er en als de treinen hadden gereden, waren ze misschien met meer geweest. Misschien of waarschijnlijk… en verschroeiden keuze; gaan betogen voor méér koopkrachten of gaan winkelen?
Absurder dan het voorbije koopweekend kon de situatie niet zijn. Massale prijsstijgingen en niet van de minste; aardappelen, rijst, pasta, brood… je kan niet de hele week opafhaalpizza leven. En toch zijn er dit weekend weer miljoenen bankverrichtingen geweest. Kerstshoppen. en ze spreken volgend weekend van waarschijnlijk een record.
Waarom gaan we dan betogen? Is er dan geen probleem?

JA, er is er wel eentje. Gezinnen gaan het moeilijk krijgen, hossen en crossen om alles geregeld te krijgen. Gaan werken, de kinderen van school halen of van de crèche oppikken… de molen draait thuis verder, de facturen stapelen zich op. De lonen gaan stijgen, maar de rest ook.

En dus gaan we shoppen, omdat we er niet bij willen stilstaan. Het gevoel van geld te kunnen uitgeven is al een luxe op zich. En het mag ook… het is kerst. De rest van het jaar voelen we ons al wat schuldiger. Zullen we toch niet wat sparen voor als … ?

In crisistijden rekenen de mensen op leider die hen berust. Die zegt dat het allemaal wel in orde zal komen, ook al weet hij dat natuurlijk niet. Maar de kakafonie in de Wetstraat levert een stelletje pelsluizen op. De leider is er niet. Weten zij trouwens wat een brood kost tegenwoordig?

De kleine van de Blauwen zei vandaag dat de interimregering er snel komt, want de problemen van de mensen stapelen zich snel op. Ik geloof hem niet. Ze lezen dat ongetwijfeld in de krant. Tonen empathie bij de bakker en kruipen dan weer snel achter de open haard terwijl de dienstmeid de lunch bereidt.

De Kleine Thomas

Dag Thomas,

Welkom jongen. En op wat een manier. Als eerste in de vondelingenschuif. We zullen het wellicht nooit weten waarom.
Waar is je mama? Wat denkt ze nu? Al die aandacht.
Ze zag waarschijnlijk geen andere uitweg. Ongewenst zwanger… geen geld om je op te voeden…
Je had het erger kunnen treffen. Enkele weken geleden spoelde een babylijkje aan op het strand van Oostende.
Schrijnend.
Een kleine grafje, een wit kistje. Even dat gevoel van verontwaardiging, pijn en dan weer de orde van de dag.
Ook een mama die de toekomst niet zag zitten? Een mensonterend afscheid.

En dan ben jij er. Over enkele jaren komen de vragen. Waarom mama? Waarom in die schuif?
Verguisd door sommigen. ‘Middeleeuws’, zeggen ze. Onaanvaardbaar.
De wind van voren kregen ze, die Moeders voor Moeders.
Elke dag komen er 200 mama’s eten, samen met hun kinderen.
Armoede achter de herenhuizen in Antwerpen. Schaamte, schaamteloos. De Moeders zien het elke dag.
De vondelingenschuif was het antwoord op een noodkreet die ze elke dag zien. Help ons. Sommigen kunnen het niet aan.

foto: de morgen

Eén kind in zeven jaar. Een succes kan je het niet noemen.
Gelukkig maar.
Mama’s vechten, soms tegen beter weten in. Maar ze vechten. En da’s mooi.

En dan ben jij er.
Je leeft nog, geen wanhoopsdaad. Alleen radeloosheid.
Vijf dagen oud, je was goed verzorgd, mooi gewassen.
Hoeveel pijn kan een moeder hebben als ze haar kind dan nog afstaat?

Dag Thomas, hopelijk vind je een goede thuis. Net als Jasper, Emma en de anderen.
Stel de vragen, maar probeer te aanvaarden als je ooit de waarheid weet. Maar zoek… zoek een antwoord.

Carolientje

Dag Carolientje,

ik verdenk je ervan dat je stiekem trots was. De Koning die wijze staatsmannen, - vrouwen en partijvoorzitters ontvangt voor zijn club van wijzen.
Een vrouw met een mening, daar moest hij wel voor oppassen. ‘Neen’, zei je, ‘geen zin in dat gedoe’. ‘Dat ze het zelf maar oplossen, hun gezever. Wij, de Sossen, hebben op ons doos gehad. Op ons moeten ze nu even niet meer rekenen’. Dat je dat zou zeggen, daar was Bert wel op voorbereid. Maar waarom liet hij jou dan komen?
Hij wou je de eer gunnen zijn lange oprijlaan af te rijden zoals de Groten de laatste weken niet anders doen.
Als je passeert in de voortuin van Laken, dan heb je iets te zeggen in de tuin van Brussel-Stad.

Je was erop voorbereid. Je raampje toevallig naar beneden gedraaid, je kin rustend op de palm van je hand. Subtiel naar buiten kijkend. Je hebt het Yves, Bert, Didier, Joëlle, Bart en de anderen al zo vaak zien doen op de televisie. Je hoort erbij als journalisten hun microfoon in je auto proberen te wringen voor een snedige reactie.

‘Zouden ze mij ook iets vragen?’ Was je nerveus, Carolien? In de communautaire storm was jouw mening een windvlaag waard. Snel even je antwoord instuderen op de 100 meter van deur tot poort. Van de appelgaarden van Haspengouw naar royaal Laken. Het spel tussen pers en poltiek. Nog even en het gaat met een onwaarschijnlijke naturel.

De gave van het Zwijgen

ZWIJGEN
zwij•gen
 /zw’eiqf(n)/
zweeg, h. gezwegen
1236 ~Gr. sigaˆ (ik zwijg) en ~zwichten
  onovergank. werkw.
bekende gedragsregel, om aan te geven dat men vertrouwelijk met bep. informatie moet omgaan

Dat zegt althans Van Dale. Ik hoorde het onlangs uit de mond van Jo Vandeurzen. Op de radio, in de ochtend, een glimlach verwarmde mij.

Jo zei (over Olivier Mangain):
“Sommigen mensen hebben het niet… de gave van het zwijgen”.

De enige die ‘het’ wel had was Herman Van Rompuy, de rest van de klas, stond / staat als woordvoerder van het ideologische, het communautaire, het nihilisme, …     na elke besprekingsronde op de straatstenen alles te grabbel te gooien.
Waarvoor dank, jongens, zo hebben we tenminste wat informatie.
Maar…  maak een zin met de volgende woorden: ’schaadt’, ‘overdaad’.