Réveiller à Midi
Ik hou de laatste tijd vaker van reizen met de trein. Op uren die ik zelf kies en soms zonder bestemming. Het liefst tussen de twee spitsmomenten. Zoals vanochtend.
Ik kom de deur uit en ruik de verse regen die verdampt van de straatstenen onder een verlegen zonnetje. Water is geurloos, maar in een stad die ontwaakt heeft regenwater in elke straat een verschillende geur en het maakt een wakker wordende stad maagdelijk fris.
Het is al de vierde keer dat ik de voorbije week de trein neem; niet zozeer omdat ik dringend ergens moet zijn. Het waren ontmoetingen die niet nèt op dat moment moesten, maar ik hou van de sfeer om ongedwongen de trein te nemen en me zonder zorgen te laten voeren naar de andere kant van het land.
foto: fred willem (fredwillem.be)
God beware me, mocht ik elke ochtend op de trein zitten, geperst als een sardientje tussen die andere mensen die ook niet anders kunnen dan de trein te nemen om op hun werkt te geraken. Nooit zie je op dat moment van de dag gelukkige gezichten.
Als ik ’s ochtends wakker word, is het een heel ritueel om ‘mens te worden’. Dat heeft tijd nodig en begint bij uit bed kruipen, naar de badkamer, kleren aandoen en de deur uit. Dat duurt even, ik moet erug op de wereld komen. Je wilt me niet tegenkomen als ik me heb verslapen of als ik me moest haasten.
En zo zien de meeste pendelaars er ’s morgens. Je ziet dat ze graag wat langer in hun bed hadden willen liggen, ze kijken op tegen het ritueel van vijf dagen per week, elke dag hetzelfde stramien: trein nemen - werken - trein nemen. En hopen dat ze plaats zullen hebben en dat de ander naast hen niet te veel stoort.
Daarom vind ik het zo leuk om net daarna de trein te nemen. Ik spaar m’n krant tot als de trein in beweging is. Dat kost moeite. Dus loop ik eerst wat rond in het station en ga op zoek naar koffie. Ik drink die op op het perron en voel de dag van de ochtend overwaaien in de voormiddag. Het klinkt misschien een beetje raar, maar dit is een vorm van ontspanning.
Met de trein reizen / rijden, bevordert bovendien m’n leesgedrag. Ik ben snel afgeleid als ik thuis ben. Als ik de krant of een boek lees, ben ik vaak nog eens met andere dingen bezig.
Daarom heb ik ‘het boek’ heb ik al verbannen naar het bed ’s avonds, maar een krant is nu eenmaal gezelliger door te nemen ’s morgens aan het ontbijt. En vaak lees ik dan nog diagonaal.
Niet op de trein.
Daar kan ik me volledig afsluiten en elke letter van de krant, van voren naar achteren volledig verslinden. Feiten uit een non-fictie boek, onthoud makkelijker als ik het op de trein las. Een roman zuigt me helemaal naar binnen als ik een paar hoofdstukken verslind tussen Brussel en Hasselt.
Zo blijft reizen met de trein plezant en geloof ik de NMBS als ze reclame maken op die manier. Vanmorgen was m’n trein 20 minuten te laat. Heerlijk wachten op het perron als je geen haast hebt. Maar o wee, als ik gedwongen werd te pendelen. Ik zou het haten, die trein. Nu niet, oef.
Reageer