Autoloze zondag

De stilte…
Een mooier geluid bestaat er niet
De rust keert weer in de stad

Een ratelende fiets glijdt langs de kasseistenen naar beneden
Een kind lacht

De mensen zijn uitgelaten en nemen de straten in
De stad verlicht zich van de druk van elke dag
en neemt een frisse adem

Iedereen was zo vrolijk vandaag. Al die duizenden mensen die het heerlijk vonden dat ze niet moesten uitkijken voor die vervelende auto’s.
Al die duizenden mensen die kris kras door mekaar dover de Anspachlaan laan rijden.
Al die duizenden mensen die in rijen naast mekaar bovenop de Wetstraat willen geraken.

Ik zat vandaag op een terras. Naast mij een ouder Koreaans koppel. Aan de andere kant een jong Marokaans koppel, drie Vlaamse vriendinnen en een tafeltje verder twee Italianen en een Italiaanse vriendin.
Ik verbaas me hoe de fiets erin slaagt al die mensen dichter bij mekaar brengt. Ik heb niets dan lachende gezichten gezien. Mensen die rust uitstralen, een stad die datzelfde gevoel overneemt.

In Sint-Gillis rijd ik een zware helling op. Een blank en een zwart jongetje proberen hetzelfde te doen. Ik rijd ze voorbij. Ze zuchten en vragen of ze aan mijn fiets mogen hangen.
Daar rijd ik dan. Ik trek twee kinderen voort, een oudere winkelier lachten. De jongens proberen te zwaaien. Na 100 meter moeten ze lossen, ik kom amper vooruit. Maar ik vind het heerlijk. Weer die samenhorigheid.

Ik heb het zo niet op weemoedigen die vaak verlangen naar die goede oude tijd. De tijd dat mensen met mekaar praatten op straat tot diep in de nacht. Elke tijd heeft zijn goede en minder goede kenmerken. Maar ik voel wel dat een stad als Brussel deze zondagen nodig heeft. Ik voel in de straten hoe de mensen op amper enkele uren tijd een onzichtbare band kneden.
Wekelijks zonder auto? Dat zou jammer genoeg teveel van het goede zijn. Maar het worden er meer, hoorde ik een minister zeggen.
Niet alleen goed om de stad even op adem te laten komen. Maar ook voor de glimlach.

~ door oraclenights op september 17, 2006.