30

Binnenkort is het zover, het moment waarop het allerlaatste drupje jeugd eigenlijk uit je lijf zou moeten zijn… dertig worden.
Al lachend zei ik onlangs dat het dan tijd wordt om eens een balans op te maken van de voorbije jaren. “Jaja”, dacht ik bij mezef, ‘niet met deze jongen”.
30 komt na 29 en nog altijd iets voor 31.
Maar zo eenvoudig is het dus niet. Op onbewaakte momenten betrap ik mij erop dat
ik mijmer over wat was
me afvraag over wat komt
en me bezin over wat is.Ik zie rondom mij leeftijdsgenoten met een fikse kroost, een karakterloos nieuwbouwhuis en het verplichte huwelijk met man/vrouw. Elke zondag op de koffie bij de (schoon)-ouders en ’s maandag trekken ze weer naar kantoor in hun blauwe pakken of de desbetreffende mantelpakjes.

Elke dag opnieuw. 365 dagen (weekends eigenlijk niet inbegrepen) per jaar.
Brrr. (lacht niet)

Stel je voor, neen, ik ben er nog niet klaar voor. Zijn mannen er eigenlijk ooit wel klaar voor? Of overkomt het hen gewoon allemaal? Iemand?

Ik leef niet in het verleden, hunker niet naar mijn onschuldige jeugd en ben absoluut tevreden met het leven dat ik leid. Af en toe sluipt er een beetje melancholie binnen, maar alleen als ik weer eens aan het bankje tegenover de poort van de middelbare school voorbij rijd. Daar zat ik altijd met mijn liefje van toen te wachten tot ze haar vader haar met een wit busje kwam oppikken.
Ergens moeten nog twee namen in het hout gekerfd staan .
Je kent dat wel, dat hoort nu eenmaal bij die prille liefde.
Als ik mijn hoofd even naar de andere kant wend en ik zie de school, dan denk ik wel eens: “Ach…”

Enkele kilometers verderop ligt de lagere school en ook dan: “Ach…”
Maar even later is dat weer voorbij.
Dus geen krampachtig heimwee naar ‘Toen’.
‘Nu’ is best wel leuk.

Ik krijg het gevoel dat u denkt dat ik een landlopersbestaan leid, liefst niet werk en mijn verantwoordelijkheden bewust wil ontlopen. Krampachtig ouder worden, wil ontlopen.
Neen hoor, ik heb een job (anderhalve zelfs), een vriendin, een beste vriend (die net nog aan de lijn was en over ongeveer alles hetzelfde denkt, wat handig is), en een degelijke auto.

Maar geen kinderen, geen huwelijk en gelukkig geen nieuwbouwhuis.
Hoe vecht je tegen de vastgeroeste systemen, de conservatieve waarden en normen en het leven dat je volgens conservatieve patronen moet volgen om het volgens ‘De Norm’ gemaakt te hebben?
De strijd is lang, maar minder moeilijk, afhankelijk van de plaats waar je woont. Raar hé (en toch ook weer niet).

Ik woon in een grootstad. Hier kampen mensen met dezelfde vragen, strijden ze tegen dezelfde dilemma’s en hebben ze ook niet altijd het juiste antwoord klaar. Hier wordt geleefd, genoten en gezien wat er komt. De bierkaai is hier een stuk kleiner.

Elders, in een mindere grote stad, durft het vraagteken en het wijsvingertje al eens in de hoogte te gaan.

Ooit zal ik me nog wel ’settelen’. Mét kinderen.
Die kleine snuiters zijn best wel schattig. Laatst liep ik rond in een muziekacademie. Vertederend als je die kindjes ziet rondheulen met hun veel te grote violen, gitaren en dwarsfluiten. Kleine mensjes die zich een plaats zoeken in onze wereld. Onschuld.
Op zo een moment wil ik er ook zo. Met van die kleine mensjeskleren aan.

Minder laatst zat ik in een etablissement waar twee tafels verder twee van die schreeuwlelijken zaten (u moet schreeuwlelijk letterlijk nemen). Schaamrood op de wangen van de ouders van die schreeuwers. U mag ze hebben.

Soms is hun willetje te groot en ik wil mijn boekje verder lezen. Egoïstisch hé.
U krijgt nu ongetwijfeld ook de idee dat ik onverdraagzaam ben en een nukkig oud mannetje wordt dat nooit andere mensen en kinderen in het bijzonder zal verdragen.
Neen, als de dood ben ik voor zulke mensen.

Wel, ik denk graag aan mezelf en geniet van het onregelmatige leven dat ik leid, ben nog niet bereid om alles op te geven voor een ander.
Maar geloof me, op een dag land ik.
En dan word ik de beste papa van de hele wereld.

~ door oraclenights op februari 15, 2007.