Een ongemakkelijke waarheid

“Film Al Gore vertoond op Batibouw”, “Studenten met fiets naar school voor milieu”, “Dikke Truiendag in scholen”, … De krantenkoppen liegen er niet meer om. Milieubewust zijn is cool, wie “An Inconvenient truth” nog niet heeft gezien, is out.
Ik moet zelf eerlijk bekennen dat ik mijn deo-spuitbuis heb ingeruild voor een rollertje. Misschien wel omdat zo een rollertje handiger is en je dat makkelijker in je tas of zak kwijtkan. Maar ook wel een beetje om (een weliswaar zeer klein) steentje bij te dragen aan het milieu.
Al heb ik de laatste dagen wel een wrang gevoel bij al die liefdadigheid. Waarom heb ik het gevoel dat dit bewustzijn een trend is en dus van voorbijgaande aard. Wat heeft het voor zin als je naar “An Inconvenient Truth” gaat kijken als je met je vrienden afspreekt, maar iedereen wel apart met de auto gaat. En zeker nog als vlak voor je deur de bus stopt. En laten we de verwarming maar laten aanstaan, want we willen niet in een koud huis thuiskomen.
Milieu-activisten proberen ons al langer een geweten te schoppen en waarschuwen al even lang voor de opwarming van de aarde en de desastreuze gevolgen daarvan. En af en toe luisterde wel eens iemand en regeringen wisten ook wel dat er iets aan de hand was en toen waren daar de Kyoto-normen en je kan niet anders dan die goedkeren. Nietwaar, George B.?
Maar het is pas sinds die andere (voormalige) Witte huis-bewoner Al Gore zijn documentaire uitbracht, dat er het een en het ander aan het bewegen is. De kracht van het beeld. De kracht van de dramatiek die we allemaal nodig hadden om dat net ietsje meer te beseffen dan wat die activisten dus al langer beweren.
Ik heb het niet zo op die massale uitingen van verbondenheid (op 01/10 na dan misschien), omdat het vaak op lange termijn niets uithaalt. En het leven naar een hoogtepunt van een goedbedoelde actie is vaak leuker, dan het moment zelf en zeker de tijd erna. Waarmee ik dan weer niet de goede bedoelingen van al die acties in vraag trek. Beter dat er iets gebeurt, dan dat er niets gebeurt.
Toch hoop ik dat we allemaal dat idealistische blijven houden in onze dagdagelijkse beslommeringen. Dus waarom niet weg met de spuitbuis? Moeten alle lichten altijd aan in huis? De trein is altijd een beetje reizen, zeker als je gaat shoppen in een andere stad…
Dán maken we een verschil.

~ door oraclenights op februari 27, 2007.