De ruk naar Rechts

24 november 1991. Zwarte Zondag.

Ik was 14 en ik herinner me die dag nog scherp. De lucht buiten was letterlijk grijs. Toen al hield ik van verkiezingsprogramma’s. Mijn ouders waren net gaan stemmen. Ik mocht mee en zag al die mensen ik een lange rij staan. Ik wilde graag weten wat er zou gaan gebeuren en ik nestelde me voor televisie. Ik was om een of andere reden geboeid door dat circus dat achteraf politiek bleek te heten. AL die heren van stand die op het scherm uitlege kwamen geven over de verkiezingen. Iedereen was zo bedrukt. Dit was niet wat ze hadden verwacht.

Zwarte zondag is een overwinning voor Vlaams Blok. Ik had schrik, niet zozeer uit angst voor de toekomst. Maar letterlijk.  Ik vreesde dat het Vlaams blok van die typische fascisten zouden zijn, kaal en in zwarte pakken gekleed, die het parlement zouden veroveren. Het land op de rand van de afgrond. Politici waarschuwden voor het verval van hetland.

België en dus ook Vlaanderen zou niet meer dat dorp zijn, waar ik me zo veilig voelde.

Opluchting achteraf als het ook maar mensen in maatpakken bleken te zijn. Al zijn die misschien soms nog gevaarlijker.
België is niet meer hetzelfde sinds de dag. Er is angst. Gevoed door de mensen zelf, ze zeuren, onze samenleving gaat kapot. Het is allemaal de schuld van die andere; sommigen hebben zelfs een bruine huid… Verschrikkelijk. Neen, als er iets misgaat, hangt het nooit van onszelf af.

We mogen niet blind zijn voor de problemen, we mogen de ghetto’s in onze grootsteden niet verder laten verloederen. Maar we moeten mekaar durven aankijken, blauwe of bruine ogen. Rechts heeft verkiezing na verkiezing terrein gewonnen. Niet alleen inde grootsteden. Maar opvallend genoeg ook in die kleine Vlaamsche dorpjes waar er amper een vreemdeling woont. Waar er op een zonnige zomeravond een tractor in de verte tussen de weilanden boert. Het neonlicht in het café onder de kerktoren zoemt de eentonigheid nieuw leven in. Waarom zijn deze mensen ontevreden? Het leven is saai als je er zelf niets aan doet, maar dat lost rechts noch links op.

We zijn 16 jaar later. Vlaggen met de Vlaamse Leeuw wapperen dapper boven de troepen van CD&V en N-VA die hun verkiezingsoverwinning vieren. Jean-Marie Dedecker haalt met zijn rechtse lijst 5 kamerzetels en het Vlaams Belang gaat 0,9% vooruit. Sinds Zwarte Zondag zijn ze blijven groeien. Ze halen nu 19% van alle stemmen binnen.

Peter Tom Jones van Groen! zei het zo:  “De kiezer heeft altijd gelijk, zegt men. Flauwekul. Wat er gisteren is gebeurd, is vooral een overwinning voor de antipolitiek, de navelstaarderij, het individualisme, en voor het je m’en fous-gehalte van onze samenleving”.

Ik maak me net zorgen over dat individualisme, dat voortdurend zeuren over de kleine kantjes. Ik maak me zorgen over de opkomst van rechts. CD&V is een traditionele partij, maar conservatief. Alhoewel ze zich conservatief-progressief noemen. Ach, laat ze dan maar eens tonen wat ‘goed bestuur’ is.  Als we er met z’n allen beter van worden, geef ze dan maar het voordeel van de twijfel.  Kan je anders?

Maar waarom stemt iemand voor Vlaams Belang? Sinds 1991 heb ik nog nooit een zinvolle verklaring gehoord. Althans niet wat volgens mij toebehoort aan de definitie van zinvol.  Eén troost; VB lijkt aan haar plafond te zitten. Misschien is er maar één manier om ze te breken. Ze mee aan de macht laten. Voor paars was the sky the limit in 1999. Kijk wat er nu van overblijft.

Een korte, zwarte pijn. En dan weer verder. Als we niet al onze tijd in damage control moeten steken.

~ door oraclenights op juni 11, 2007.