Koopkracht ?!
Twintigduizend waren er en als de treinen hadden gereden, waren ze misschien met meer geweest. Misschien of waarschijnlijk… en verschroeiden keuze; gaan betogen voor méér koopkrachten of gaan winkelen?
Absurder dan het voorbije koopweekend kon de situatie niet zijn. Massale prijsstijgingen en niet van de minste; aardappelen, rijst, pasta, brood… je kan niet de hele week opafhaalpizza leven. En toch zijn er dit weekend weer miljoenen bankverrichtingen geweest. Kerstshoppen. en ze spreken volgend weekend van waarschijnlijk een record.
Waarom gaan we dan betogen? Is er dan geen probleem?
JA, er is er wel eentje. Gezinnen gaan het moeilijk krijgen, hossen en crossen om alles geregeld te krijgen. Gaan werken, de kinderen van school halen of van de crèche oppikken… de molen draait thuis verder, de facturen stapelen zich op. De lonen gaan stijgen, maar de rest ook.
En dus gaan we shoppen, omdat we er niet bij willen stilstaan. Het gevoel van geld te kunnen uitgeven is al een luxe op zich. En het mag ook… het is kerst. De rest van het jaar voelen we ons al wat schuldiger. Zullen we toch niet wat sparen voor als … ?
In crisistijden rekenen de mensen op leider die hen berust. Die zegt dat het allemaal wel in orde zal komen, ook al weet hij dat natuurlijk niet. Maar de kakafonie in de Wetstraat levert een stelletje pelsluizen op. De leider is er niet. Weten zij trouwens wat een brood kost tegenwoordig?
De kleine van de Blauwen zei vandaag dat de interimregering er snel komt, want de problemen van de mensen stapelen zich snel op. Ik geloof hem niet. Ze lezen dat ongetwijfeld in de krant. Tonen empathie bij de bakker en kruipen dan weer snel achter de open haard terwijl de dienstmeid de lunch bereidt.
Reageer